Czas, który pozostał...

Jako HIV+ w Internecie często, zbyt często, mam kontakt z fobikami, czyli ludźmi, którzy są na 100% przekonani, że załapali wirusa, ale współczesna medycyna nie potrafi wykryć wirusa w ich krwi. Jeżeli czujesz, że należysz do tej grupy przeczytaj 10 poniższych rad, aby sięgnąć ideału w byciu fobikiem.  

1. Jest przekonany/a, że (niepotrzebne skreślić): miał/a ryzykowny kontakt seksualny (rzadziej rzeczywiście do takiego stosunku doszło); pił/a z kubka, na którym były dwie krople krwi lub śliny na 100% zakażonej; podał/a rękę komuś, kto miał skaleczenie później zobaczył/a, że akurat ma popękaną skórę na dłoni; hiv powszechnie występuje na warzywach i owocach
2. Osobną i wyjątkową grupę stanowią ci, którzy zostali pogryzieni (rzadziej podrapani) przez ludzi (okoliczności nie mają znaczenia).  W tej grupie ataki ludzki zębów zdarzają się częściej niż w filmach o wampirach.
3. Typowy fobik ma więcej węzłów chłonnych niż normalny człowiek i wszystkie ulegają powiększeniu do gigantycznych rozmiarów w kilka dni po domniemanym ryzykownym zachowaniu.
4. Migdałki fobika natychmiast pokrywają się białym nalotem, do tego dochodzi temperatura ok. 37 stopni, ból całego ciała, nawracające przeziębienia, przeróżnej maści wysypki skórne. Żaden szanujący się fobik nie odpuści sobie sraczki.
5. Fobik płci męskiej pociesza się, że w trakcie stosunku z prostytutką nie załapał HIA-a, bo zaraz po stosunku umył penisa wodą. Niestety, woda była zimna, więc może jednak załapał.
6. Fobik natychmiast chciałby zrobić test na HIV, jednak dowiaduj się, że trzeba z tym trochę poczekać więc zaczyna żyć z zegarkiem w ręku odliczając sekundy do testu. Odliczanie wypełnia truciem na forach i czatach. Ze szczegółami i lubością opisuje swoje ryzykowne zachowanie i domaga się postawienia diagnozy czy jest plus czy minus.
7. Gdy fobik doczeka się testu, to negatywny wynik świadczy o nadzwyczajnie wydłużonym w jego przypadku okienkiem serologicznym lub błędnym odczytem testu. Fobik wraca na fora i czaty, aby namolnie zadawać te same pytanie, bo być może zabrakło 30 sekund do 12 tygodni, po których wynik jest pewny.
8. Fobik nigdy nie słucha pracowników Punktów Diagnostyczno-Konsultacyjnych, którzy tłumaczą  na czym polega test i kiedy jego wynik jest pewny. Nie słucha, bo ma przecież fora i czaty internetowe do trucia.
9. Szanujący się fobik pojawia się na czatach i forach internetowych pod różnymi nickami, często też zmienia płeć i okoliczności domniemanego ryzykownego zachowania, aby było bardziej ryzykowne, np. czas stosunku z prostytutką wzrasta do 10 s.
10. Fobia jest sensem życia i żadne argumenty nie przekonują fobika, że bez sensu zatruwa życie sobie i innym.

Dogrzebałem się dzisiaj na www.wirtualnemedia.pl do informacji, że 1 marca nFilmHD rozpocznie emisję serialu "Oueer as Folk". Serial opowiada o życiu grupy gejów i lesbijek z amerykańskiego Pittsburgha. Sam znam tylko pierwszy sezon z divixowych kopii krążących wśród znajomych i wspominałem już o nim na blogu (tutaj) zarzucając twórcom - niesłusznie - tendencyjne pokazywanie HIV/AIDS. Stacja zakupiła 5 sezonów, więc będę mógł przekonać, czy rację mieli obrońcy tworców.
Szkoda, że serial będzie dostępny tylko dla abonentów platformy n. Ale nie ma co narzekać, pierwsze koty za ploty. Najważniejsze, że znalazła się w Polsce stacja, która odważyła się serial kupić i zaryzykować jego emisję. Brawo Tomasz Raczek!.

Porzuciwszy czas jakiś temu uprawienie sportów wszelakich oddaję się kibicowaniu. Akurat parę wolnych dni zbiegło się z Olimpiadą więc zalegam na fotelu, a mężu na kanapie,  i kibicujemy. Ja kibicuję po gejowemu, tym którzy w moim guście są, przystojni i oko cieszą. (Cóż, przy Małyszy estetyka bierze górę nad patriotyzmem. Inna sprawa z Justyną Kowalczyk. Tej i owszem kibicuję. Coś fantastycznego jest w tej dziewczynie. Ja pięknie cieszyła się z drugiego miejsca.) Cóż, że Jewgienij Wiktorowicz Pluszczenko skacze poczwórne skoki, skoro taki Michal Brezina czy Florent Amodio uroku są pełni. Jakoś tak się składa, że ci ładniejsi są słabsi, więc to moje gejowe kibicowanie mieści się w duchu olimpijskim, aby kciuki za słabszych trzymać, bo przecież liczy się udział...
Zastanawiam się, czy uda mi się wrócić do uprawiania „sportów wszelakich”, czyli do chodzenia na siłownię. Po wiadomości o wirusie w mojej krwi byłem na siłowni kilka razy i za każdym natrętna myśl „co ja tutaj robię, w tej świątyni zdrowia?” mnie prześladowała. Zamiast skupić się na ćwiczeniu, wracałem do szatni.
Justyna nawet z brązowego medalu potrafi się pięknie cieszyć.

Ta zima jest już tak męcząca jak oglądanie „30 dni mroku”. Śnieg i mróz w nadmiarze tak samo nudne jak Josh Hartnett w roli szeryfa. Niech to się wreszcie skończy!
Pierwszy raz od wejścia na leki nabombałem się ostro. Wcześniej – zgodnie z radą lekarza – ograniczałem się, ponad cztery miesiące. Owszem, jakiś łyk piwa skradziony mężu, lampka białego wina do obiadu, ale bez przesady…
- Nie będę już więcej pił – obiecałem mężu i sobie następnego dnia.
- Też tak sobie zawsze obiecuję – odpowiedział mężu pobłażliwie.
Nie wiem, czy to leki czy już nie te lata, ale dwa dni do tyłu chodziłem. Dzisiaj już lepiej. A jutro do pracy, biorąc pod uwagę prognozy, najlepiej w kalesonach.

Połączone siły Stocrinu i Truvady dają w dupę wirusowi. Skutki uboczne znośne. Wiremia niewykrywalna. CD4 480. Samopoczucie dobre. Życie osobiste udane.

Chyba powinienem pisać częściej :)